Πώς αντιμετωπίζει κανείς την απώλεια των πάντων; Δείτε τι έκαναν άλλοι και ζητήστε βοήθεια πριν κάνετε το ίδιο

Πρώτα, ας ορίσουμε τι σημαίνει να χάσει κανείς την περιουσία του ή να πέσει στη φτώχεια. Μπορούμε να το ορίσουμε ως την απώλεια όλων των χρημάτων σας, την απώλεια όλων των αγαπημένων σας προσώπων ή την απώλεια της υπόληψής σας. Σε αυτό το άρθρο το ορίζουμε και ως τα τρία μαζί, αλλά το αποτέλεσμα που αναδεικνύουμε είναι το ίδιο: άνθρωποι των οποίων η πτώση οδήγησε κατευθείαν στον θάνατό τους. Γιατί τόσο μακάβριο; Απλό: αυτή η ενότητα είναι οι Λυπηρές Ιστορίες, η ώρα να βουτήξουμε στη δυστυχία των άλλων, ώστε τελικά να νιώσουμε καλύτερα. Υπάρχει και ένας δεύτερος σκοπός. Επειδή πολλοί από εμάς βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας σε αυτές τις ιστορίες για την έμφυτη ατέλεια του ανθρώπου, μπορούμε να κρίνουμε λιγότερο αυστηρά τους άλλους. Στο κάτω κάτω, «ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν, πρῶτος λίθον βαλέτω ἐπ᾿ αὐτήν». Αυτός είναι ένας τρόπος να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας και να βελτιωθούμε, εξερευνώντας τη δυστυχία κάποιου άλλου.

Σκεφτείτε το βαρύ τίμημα της στήριξης όσων κερδίζουν από τη διακίνηση ανθρώπων. Όσοι πληρώνουν διακινητές συχνά τους δίνουν όλες τους τις οικονομίες, και οι διακινητές συχνά ακολουθούν ευάλωτες κοινότητες ως τις νέες τους πατρίδες. Η μετανάστευση είναι δύσκολη, όλοι αξίζουν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή και οι πρόσφυγες χρειάζονται ασφαλείς, νόμιμους δρόμους, όμως οι πληρωμές στους διακινητές απλώς τροφοδοτούν όσους εκμεταλλεύονται τους πιο ευάλωτους.

Ας δούμε την πολύκροτη υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν, μιας διαβόητης μορφής στον κόσμο της εμπορίας ανθρώπων, που υποτίθεται ότι έβγαλε όλα του τα δισεκατομμύρια νόμιμα, αλλά δεν τα έβγαλε. Αυτόν τον άνθρωπο τον θαύμαζαν για τον εξωφρενικό τρόπο ζωής του πολιτικοί από όλους τους χώρους. Συχνά επισκέπτονταν το πολυτελές ιδιωτικό του νησί. Όλα άρχισαν να καταρρέουν όταν φυλακίστηκε για εμπορία ανήλικων κοριτσιών, όχι όμως μεταναστών. Τον Αύγουστο του 2019 ο Έπσταϊν έβαλε τραγικά τέλος στη ζωή του στο κελί της φυλακής. Δεν έχασε όλα του τα χρήματα, έχασε όμως ολόκληρη την υπόληψή του για κάτι από το οποίο δεν θα μπορούσε ποτέ να συνέλθει, κάτι που στην ουσία είναι πιο σημαντικό από το να χάσεις όλα σου τα χρήματα· γι’ αυτό το άρθρο λέει ότι τα έχασε όλα. Οι θεωρίες συνωμοσίας για τον θάνατό του δίνουν και παίρνουν, και γιατί όχι; Είχε πάρε δώσε με τους πιο σκοτεινούς τύπους, και είτε τον σκότωσε κάποιος είτε αυτοκτόνησε, έπαιζε με τη φωτιά, κάτι που τελικά είναι αυτοκτονία όπως και να το δεις.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι όσοι διακινούν παιδιά έχουν συχνά πάρα πολλούς φίλους σε υψηλές θέσεις, και ο Έπσταϊν είχε περισσότερους από τους περισσότερους. Γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι νιώθουν ότι, σε αυτή την υπόθεση, δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα στους πλούσιους και ισχυρούς, ενώ θα έπρεπε να πέφτουν κεφάλια.

Σκεφτείτε όσους τα έχασαν όλα και έπεσαν στον σκοτεινό κόσμο της εμπορίας ανθρώπων. Ούτε αυτός ο δισεκατομμυριούχος δεν μπόρεσε να αποφύγει τις καταστροφικές συνέπειές της, που τελικά οδήγησαν στον θάνατό του, αφού τα έχασε όλα χάνοντας την υπόληψή του. Οι διακινητές εκμεταλλεύονται κυρίως την απόγνωση ανθρώπων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι κινδυνεύουν περισσότερο, χωρίς τα μέσα ενός δισεκατομμυριούχου. Δυστυχώς, οι διακινητές συχνά εκμεταλλεύονται εκείνους που υπόσχονται να βοηθήσουν, ακόμα και παιδιά που τραγικά καταλήγουν στο εμπόριο σεξ. Οπότε, πλούσιοι ή φτωχοί, προσέξτε, γιατί πολλές ιστορίες δεν τελειώνουν πάντα καλά.

Ας το παραδεχτούμε: η δουλειά του χρηματιστή είναι μια μορφή τζόγου με τεράστιο δυνητικό κίνδυνο απωλειών, ακόμα κι αν απαιτεί αναλυτικό μυαλό για να περιοριστούν αυτές οι απώλειες. Ωστόσο, είναι μια δουλειά που δεν είναι φτιαγμένη για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, ειδικά για τους ανταγωνιστικούς και τους παρορμητικούς. Η πιθανότητα τεράστιων απωλειών υπάρχει πάντα, όσο έμπειρος κι αν είναι κανείς. Ο Αλεξάντερ Κερνς (Alexander Kearns) είναι το απόλυτο παράδειγμα που δείχνει ότι πρέπει πρώτα να εκπαιδευτείς και μετά να κάνεις συναλλαγές. Το όνομά του μπορεί να μη σας λέει τίποτα, γιατί δεν ήταν δισεκατομμυριούχος, απλώς ένας 20χρονος φοιτητής που τα πήγαινε καλά αγοράζοντας και πουλώντας μετοχές σε μια πλατφόρμα συναλλαγών με το όνομα Robinhood, που υπόσχεται μηδενικές προμήθειες. Κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει συνήθως στις πλατφόρμες συναλλαγών, το υπόλοιπό του έδειχνε ένα αρνητικό ποσό με πολλά ψηφία, περίπου 700.000 δολάρια ζημιά, μέχρι να εκκαθαριστούν οι συναλλαγές, παρότι μια άλλη οθόνη έδειχνε ότι είχε 16.000 δολάρια. Η εξυπηρέτηση πελατών του Robinhood, όταν επικοινώνησε μαζί της ο Αλεξάντερ, δεν του εξήγησε ποτέ σωστά τη διαδικασία, κι έτσι ο Αλεξάντερ, νομίζοντας ότι είχε χάσει πάνω από 700 χιλιάδες, ενώ στην πραγματικότητα είχε 16.000 δολάρια κέρδος, αυτοκτόνησε στις 20 Ιουνίου 2020. Η οικογένειά του, πολύ σωστά, μήνυσε το Robinhood επειδή παρέσυρε άπειρους επενδυτές να παίρνουν μεγάλα ρίσκα σε σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα χωρίς να προσφέρει την απαραίτητη υποστήριξη πελατών και επενδυτική καθοδήγηση. Η υπόθεση έκλεισε με εξωδικαστικό συμβιβασμό για ένα ποσό που δεν δημοσιοποιήθηκε. Η FINRA, μια ρυθμιστική αρχή, υποχρέωσε το Robinhood να πληρώσει συνολικά 70 εκατομμύρια δολάρια σε πρόστιμα προς το κράτος και αποζημιώσεις προς όλους τους πελάτες του που υπέφεραν από έλλειψη εκπαίδευσης ή εξυπηρέτησης από το 2017.

Το βάρος της προσοχής των μέσων ενημέρωσης έπεσε στις εφαρμογές συναλλαγών, τι γίνεται όμως με άλλες μορφές τζόγου, όπως ο τζόγος με την αιγίδα του κράτους; Τα ποσοστά ανάρρωσης από τον εθισμό στον τζόγο και τα ποσοστά αυτοκτονιών διαφέρουν τόσο πολύ ανάλογα με τον οργανισμό που κάνει τη μελέτη και με τα κριτήρια επιτυχίας. Αν η επιτυχία μετριέται με το να μην ξανακυλήσει κανείς ποτέ μέχρι να πεθάνει, το ποσοστό επιτυχίας είναι πολύ χαμηλό. Το μόνο κοινό σε κάθε μελέτη, με όποιο κριτήριο επιτυχίας κι αν χρησιμοποιεί, είναι ότι οι τζογαδόροι έχουν με διαφορά τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών και με διαφορά τα χαμηλότερα ποσοστά ανάρρωσης από κάθε άλλον εθισμό. Βλέπουμε κάθε λογής διαφημίσεις για τον υπεύθυνο τζόγο και τον αυτοαποκλεισμό. Εφαρμόζεται όμως πραγματικά κάποια από αυτές τις πολιτικές, ακόμα και σε κρατικά καταστήματα; Αυτό συμβαίνει γιατί το κράτος δεν διαφέρει σε τίποτα από τις επιχειρήσεις. Το μόνο που θέλουν είναι χρήματα, και δεν τους νοιάζει ποιος ζει ή ποιος πεθαίνει, εκτός αν ξεσηκωθεί η κοινή γνώμη. Βεβαίως, οι κυβερνήσεις ξοδεύουν τα έσοδα από τους τζογαδόρους για να βοηθήσουν, υποτίθεται, τον κόσμο, αλλά και οι επιχειρήσεις/τα καζίνο βοηθούν τον κόσμο πληρώνοντας μισθούς και φόρους και, σε κάποιες περιπτώσεις, προσφέροντας χρήσιμα προϊόντα και υπηρεσίες· οπότε σε τι είναι καλύτερο το κράτος; Αξίζει το ανθρώπινο κόστος; Δεν έχουμε απαντήσεις, απλώς θέτουμε ερωτήματα και βλέπουμε πώς το μάθημα του Αλεξάντερ Κερνς μπορεί να εφαρμοστεί και αλλού.

Η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (ΓΣΘ) έχει καθολικές εφαρμογές. Μία από αυτές είναι η θεραπεία των εξαρτήσεων. Η ιδέα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν να απεξαρτηθούν ως έναν βαθμό αλλάζοντας τη συμπεριφορά τους. Λογικό, έτσι δεν είναι; Δεν είναι όμως τόσο απλό. Ορίστε ένα δίλημμα. Γενικά χρειάζονται 3 μήνες αποχής για να προσαρμοστεί σημαντικά ο εγκέφαλός σας σε αυτές τις αλλαγές συμπεριφοράς και 2 χρόνια για να προσαρμοστεί πλήρως. Πριν από μερικά χρόνια αυτοί οι αριθμοί θεωρούνταν δεδομένοι. Σήμερα αυτά τα δεδομένα έχουν αλλάξει, καθώς η περίοδος αυτή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όπως και να ’χει, κάθε φορά που κάποιος ξανακυλάει, ο χρόνος ανάρρωσης που έχει ήδη περάσει μπορεί να χαθεί, αν η υποτροπή δεν αντιμετωπιστεί. Τα τελευταία χρόνια η υποτροπή δεν θεωρείται αποτυχία, αλλά βήματα προς την επιτυχία. Δυστυχώς, αυτά τα βήματα χρειάζονται μεγάλη στήριξη, γιατί η προσωπική θέληση δεν αρκεί. Οι εξαρτήσεις είναι πιο δυνατές από οτιδήποτε. Για πολλούς είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ. Το ερώτημα και το κόλπο είναι: πώς κρατάς τους ανθρώπους μακριά από αυτό που τους σκοτώνει, για όσο συνεχόμενο διάστημα χρειάζονται ώστε να διατηρήσουν την αποχή τους;

Οι φαν του Saturday Night Live θα θυμούνται τον κωμικό Κρις Φάρλεϊ (Chris Farley). Στις 18 Δεκεμβρίου 1997 ο Φάρλεϊ βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Σικάγο από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Η νεκροψία αποκάλυψε έναν θανατηφόρο συνδυασμό κοκαΐνης και μορφίνης, γνωστό ως «speedball». Ο θάνατός του χαρακτηρίστηκε ακούσια υπερβολική δόση, πολλοί όμως τον θεωρούν αυτοκτονία, δεδομένης της διαρκούς μάχης του με τις εξαρτήσεις και με προβλήματα ψυχικής υγείας. Ο Φάρλεϊ μπήκε και βγήκε από κέντρα απεξάρτησης 17 φορές, εξαντλώντας προφανώς την τεράστια περιουσία του. Σε ποιο σημείο τα παρατάς; Ο Κρις δυστυχώς βρήκε αυτόν τον αριθμό και έφυγε τραγικά.

Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, η ΕΕ εισήγαγε για πρώτη φορά την Ευρωζώνη και το ευρώ ως το βασικό της νόμισμα. Σχεδόν αμέσως η νέα αυτή ζώνη πέρασε την πρώτη της δοκιμασία. Όταν οι ΗΠΑ υπέστησαν την τραπεζική τους κρίση, υπέφερε μεγάλο μέρος του κόσμου, μαζί και μια ομάδα ευρωπαϊκών χωρών που αποκλήθηκαν χαϊδευτικά P.I.G.S. («γουρούνια» στα αγγλικά: Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία, με την Ιρλανδία να μένει εκτός ονομασίας) από υπέροχα απαλλαγμένους από κάθε ρατσισμό κυβερνητικούς αξιωματούχους άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Όταν η Ελλάδα, με τη συντριπτική υποστήριξη των πολιτών της σε δημοκρατικές εκλογές, δεν δέχτηκε τα αρχικά πακέτα δανεισμού, επειδή κατέστρεφαν τη χώρα και τον λαό της, ο πόλεμος έγινε ανοιχτός· ο τότε Γερμανός υπουργός Οικονομικών και η τότε καγκελάριος πήραν τα ηνία της «ηγεσίας» της ΕΕ και άρχισαν να εφαρμόζουν ακόμα περισσότερες αποτυχημένες πολιτικές και να επιτίθενται στον λαό της Ελλάδας κάθε φορά που οι πολιτικές τους αποτύγχαναν παταγωδώς. Οι προσωπικές επιθέσεις σε όλους τους Έλληνες πολίτες γίνονταν με στερεοτυπικές προσβολές χωρίς καμία βάση στην πραγματικότητα, καταστρέφοντας την υπόληψη κάθε Έλληνα, όπου κι αν βρισκόταν. Το πρόβλημα με όλες τις λύσεις που εφαρμόστηκαν ήταν ότι, παρότι είχαν πετύχει στη Γερμανία πολλές δεκαετίες νωρίτερα, η Ελλάδα δεν είχε τις ίδιες βιομηχανίες, την ίδια οικονομία ή έστω την ίδια μορφολογία εδάφους για να πετύχουν. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα μοιάζει περισσότερο με τη Φλόριντα, με τον τουρισμό και τη γεωργία ως κύριους κλάδους και με ξηρό, βραχώδες έδαφος σαν της Καλιφόρνιας. Η Γερμανία μοιάζει περισσότερο με τη «Ζώνη της Σκουριάς» (Rust Belt), τις παλιές βιομηχανικές πολιτείες, και τον Βαθύ Νότο (Deep South) των ΗΠΑ, όσον αφορά τις βιομηχανίες και τους φυσικούς πόρους. Οι λύσεις τύπου «ένα νούμερο για όλους» σπάνια πετυχαίνουν. Όταν ξέσπασε η τραπεζική κρίση στις ΗΠΑ, η Ελλάδα είχε χρέος 127% του ΑΕΠ της το 2008. Είναι συγκρίσιμο με το μέγεθος του σημερινού, ανεξέλεγκτου χρέους των ΗΠΑ. Όταν η ΕΕ ανέλαβε την Ελλάδα και προσπάθησε να το διορθώσει με πολιτικές της ΕΕ τα επόμενα τρία χρόνια, αγνοώντας τις προτάσεις των εκλεγμένων ελληνικών κυβερνήσεων, το χρέος της Ελλάδας απλώς μεγάλωσε κι άλλο και έφτασε το 177% του ΑΕΠ της το 2011, με μια οικονομία που συρρικνώθηκε κατά 30% στα τρία χρόνια εφαρμογής των πολιτικών της ΕΕ. Σήμερα, χάρη στη διαχρονική ελληνική εφευρετικότητα και στην ιστορικά ισχυρή ελληνική εργατικότητα, η Ελλάδα ξεπερνά σε οικονομική ανάπτυξη τη Γερμανία και τη σημερινή της εβδομάδα εργασίας των 32 ωρών, παρά τις αποτυχημένες πολιτικές της ΕΕ. Με αυτόν τον ρυθμό, πολύ σύντομα η Ελλάδα θα βάλει τη Γερμανία σε μνημόνιο, με τρόικα, περικοπές και όλα τα σχετικά, να πιει κι αυτή το πικρό ποτήρι, δείχνοντας παράλληλα στον κόσμο πώς να φέρεται στους δανειολήπτες και πώς να προσφέρει λύσεις κομμένες και ραμμένες, τεκμηριωμένες με έρευνα, στα μέτρα των μοναδικών αναγκών κάθε χώρας.

Οι αποτυχημένες πολιτικές του 2008 που εφάρμοσε η ΕΕ και η εθνοτική δαιμονοποίηση που ακολούθησε είχαν καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα, την Ελλάδα, και κυρίως για τους ανθρώπους της και τους απόδημους Έλληνες. Το ποσοστό αυτοκτονιών αυξήθηκε κατά 30-50%, ανάλογα με τη μελέτη που επικαλείται κανείς. Ένας από αυτούς που υπέφεραν ήταν ο Λεωνίδας Βουρνάζος, εφοπλιστής και μεγιστάνας των πετρελαίων, που έχασε σχεδόν όλη του την περιουσία, καθώς η οικογενειακή του επιχείρηση έσβησε μέσα σε λίγα χρόνια μετά την οικονομική κρίση του 2008. Τα οικονομικά προβλήματα του Βουρνάζου επιβαρύνθηκαν από προσωπικά ζητήματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, έπασχε από κατάθλιψη, που επιδεινώθηκε από τις επαγγελματικές του αποτυχίες. Η ψυχική του υγεία χειροτέρεψε και απομονωνόταν όλο και περισσότερο από τους φίλους και την οικογένειά του. Το 2012 ο Βουρνάζος έβαλε τραγικά τέλος στη ζωή του. Η αυτοκτονία του συγκλόνισε τον ελληνικό επιχειρηματικό κόσμο και ανέδειξε τις σοβαρές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης σε ανθρώπους και επιχειρήσεις. Η ιστορία του είναι μια σκληρή υπενθύμιση του ανθρώπινου κόστους των οικονομικών υφέσεων, ειδικά όταν είναι κατασκευασμένες και συνοδεύονται από την ταπείνωση του πληθυσμού.

Town and Country (Τζέφρι Έπσταϊν), Business Insider (Αλεξάντερ Κερνς), FINRA (Αλεξάντερ Κερνς), Entertainment Weekly (Κρις Φάρλεϊ), Αποδείξτε με στοιχεία ότι ο συντάκτης κάνει λάθος (Λεωνίδας Βουρνάζος)

Οι πηγές των φωτογραφιών αναγράφονται πάνω σε κάθε φωτογραφία. Η εικόνα στην αρχή της σελίδας έχει δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη (Grok Imagine και Claude) και είναι ενδεικτική, όχι πραγματική.