Δείτε τι κάνουν μερικοί άλλοι γνωστοί άνθρωποι για να ξεπεράσουν την αυτοαμφισβήτηση ή το σύνδρομο του απατεώνα

Το 2023, για τον Γιάννη, τον σούπερ σταρ του μπάσκετ, σχεδόν όλοι οι στοιχηματικοί αναλυτές προέβλεπαν ότι η ομάδα του, οι Μιλγουόκι Μπακς, θα κέρδιζε το πρωτάθλημα του NBA, μόνο που αποκλείστηκε αμέσως, με αρκετά ταπεινωτικό τρόπο, από μια ομάδα πολύ χειρότερη στα χαρτιά, τους Μαϊάμι Χιτ. Τελικά, οι Χιτ έφτασαν μέχρι τους τελικούς. Η αρνητικότητα που δέχτηκε ο Γιάννης από τον Τύπο για αυτή την αποτυχία ήταν συντριπτική, και αυτή ήταν η αυθόρμητη απάντησή του, σε ζωντανή συνέντευξη, για να σταματήσει τους δημοσιογράφους που τον κυνηγούσαν· όχι το συνηθισμένο κλισέ. Μερικές φορές υπάρχουν λόγοι που κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να ανεβούν στα ψηλότερα σκαλιά του χώρου τους.

Το να κλείσει το άρθρο εδώ μπορεί να φαίνεται λίγο πρόωρο, αφού απομένουν ακόμη τέσσερις ιστορίες. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να τελειώσει εδώ, με αυτό το απόφθεγμα. Η αποτυχία δεν υπάρχει· είναι απλώς μέρος της διαδρομής. Πρέπει όμως να τηρήσω τη μορφή που ακολουθώ και να σας δώσω άλλες τέσσερις ιστορίες.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι άνθρωποι τρελαίνονται τόσο με τα σπορ; Είναι ένας διασκεδαστικός τρόπος να μάθεις βασικές αρχές των επιχειρήσεων, όπως η ομαδικότητα και η επιτυχία. Το μεγάλο μπόνους είναι ότι δεν μοιάζει καθόλου με βαρετή διάλεξη, και ναι, αυτό ισχύει και για το μπέιζμπολ, ένα παιχνίδι που συχνά φαίνεται βαρετό τόσο στους νέους όσο και στους μεγαλύτερους. Όταν το βλέπεις ζωντανά, μοιάζει επίσης με ένα χαλαρό πικνίκ, όπου μπορείς να ξαπλώσεις και απλώς να απολαύσεις μια μπίρα και ένα σνακ με πράσινο παντού, και μερικές καλά χρονομετρημένες συναρπαστικές στιγμές που σπάνε τη μονοτονία, αναπόφευκτη όταν απολαμβάνεις την ησυχία σου.

Ωστόσο, οι ταινίες για το μπέιζμπολ είναι απλώς οι καλύτερες αθλητικές ταινίες για να συνδέσεις ένα παιχνίδι με τον πραγματικό κόσμο. Η ταινία «Το δικό τους παιχνίδι» (A League of Their Own), με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, ενσαρκώνει τα θέματα της υπέρβασης της αποτυχίας και του κυνηγιού των ονείρων. Οι πραγματικές ηρωίδες της ιστορίας είναι οι γυναίκες που έσπασαν τα όρια, κάτω από ακραία πίεση, ως πρωτοπόρες με αποστολή να χτίσουν από το μηδέν μια επιχείρηση που δεν είχε υπάρξει ποτέ πριν: ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα μπέιζμπολ γυναικών. Είναι εύκολο να λυγίσεις κάτω από τέτοια πίεση και απλώς να καταρρεύσεις και να κλάψεις ή να θρηνήσεις, ειδικά όταν ο προπονητής σου νιώθει ότι η δουλειά του είναι υποβιβασμός και σημάδι ότι η ζωή του δεν πήγε καλά, και ξεσπάει στους υπαλλήλους του.

Επιτρέπεται να κλαίτε; Ναι. Επιτρέπεται να νιώθετε ότι η ζωή σας δεν πάει πουθενά; Βεβαίως. Αυτό που μπορείτε να μάθετε από αυτή την ταινία είναι πώς ο κάθε χαρακτήρας το αντιμετώπισε με τους δικούς του όρους και πέτυχε με τον δικό του τρόπο.

Φανταστείτε ένα μουσικό φεστιβάλ για το οποίο ο κόσμος πλήρωσε χιλιάδες για να το παρακολουθήσει, και που δεν έγινε ποτέ, γιατί ήταν απλώς βιτρίνα για μια απάτη που έβγαζε λεφτά. Φανταστείτε μετά όλους όσους έμειναν πίσω, στα συντρίμμια, να προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια από τις διαλυμένες καριέρες, επιχειρήσεις και δουλειές τους. Αυτό ήταν το Fyre Festival, όπως περιγράφεται στο βίντεο. Πέρασαν μερικά χρόνια και όσοι εμπλέκονταν αποφάσισαν να πάρουν το μάθημά τους, αφού τόσο ο μουσικός Ja Rule, το πρόσωπο της απάτης, όσο και ο επιχειρηματίας Μπίλι ΜακΦάρλαντ (Billy McFarland) (που πήγε φυλακή) ξαναστέκονται στα πόδια τους.

Παρότι ο Ja Rule δεν μπήκε ποτέ φυλακή, οι θαυμαστές τον θεωρούν υπεύθυνο. Με τόσο πόνο που προκλήθηκε, μοιάζει άραγε αναίσθητο αυτοί οι δύο άνθρωποι να ξυπνούν αυτές τις μνήμες και να συνεχίζουν; Ο ράπερ φαίνεται να πιστεύει ότι πέρασε αρκετός καιρός, και ναι, η εξιλέωση θέλει χρόνο. Τι θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση του Ja Rule;

Πάρτε την περίπτωση της Ελίζαμπεθ Χολμς (Elizabeth Holmes), της πρώτης γυναίκας δισεκατομμυριούχου που τα κατάφερε μόνη της, μόλις πριν από μια δεκαετία. Η εταιρεία της, η Theranos, ήταν τότε η μεγάλη μόδα· σήμερα κανείς δεν τη θυμάται, κι εκείνη είναι στη φυλακή επειδή έταζε λαγούς με πετραχήλια και παρέδιδε ελάχιστα, δηλαδή επειδή παραπλάνησε τους επενδυτές. Όπως πολλοί τιτάνες της τεχνολογίας, παράτησε το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ το 2003 για να ιδρύσει τη Theranos. Η τεχνολογία της έγινε ένα προϊόν με το όνομα «Edison», που υποτίθεται ότι μπορούσε να κάνει πλήρεις ιατρικές εξετάσεις από ένα μικρό μόνο δείγμα αίματος. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσε, και το «Edison» αποδείχθηκε απάτη. Οι επενδυτές δεν χαίρονται ποτέ όταν χάνουν λεφτά, κι έτσι εκείνη κέρδισε μια ποινή φυλάκισης. Αρχικά καταδικάστηκε σε 11 και μισό χρόνια φυλακή, ποινή που αργότερα μειώθηκε στα 9. Ας δούμε πώς θα τελειώσει η ιστορία της Ελίζαμπεθ Χολμς, γιατί δεν μοιάζει με τον τύπο που τα παρατάει, και ελπίζουμε να έχει πάρει το μάθημά της με τον σκληρό τρόπο.

Σαν το κουνελάκι της Duracell, ο Γουίλιαμ Χανγκ (William Hung) απλώς συνέχιζε και συνέχιζε, όσο κι αν είχαν αδειάσει οι μπαταρίες του. Αν ο σκέτος ενθουσιασμός μπορούσε ποτέ να μετρηθεί ή να μετατραπεί σε θερμότητα ή ενέργεια από κάποια φουτουριστική τεχνητή νοημοσύνη, ο Γουίλιαμ θα ήταν το μοντέλο πάνω στο οποίο θα την εκπαίδευαν. Το παραπάνω απόσπασμα έδειξε μια αντίδραση των κριτών του ταλέντου που θα έπρεπε να είχε σκοτώσει την «καριέρα» του. Αντί γι’ αυτό, τον εκτόξευσε στη δόξα, αφού κατάφερε να πουλήσει 200.000 άλμπουμ χωρίς να ξέρει ούτε να τραγουδά ούτε να χορεύει. Είχε μάλιστα το θράσος να ονομάσει ένα από τα άλμπουμ του «Hung for christmas». Κάποιοι θα το θεωρούσαν αποτυχία, αλλά μόνο ελάχιστοι επίδοξοι μουσικοί φτάνουν σε τέτοιες πωλήσεις δίσκων, κάτι που κάνει τη μουσική του καριέρα επιτυχία στα μάτια του, τα μόνα μάτια που μετράνε. Άλλαξε το τραγούδι με μια δουλειά στην ανάλυση εγκλημάτων, κάτι που δεν είχε καμία σχέση με το πτυχίο του στην πολιτική μηχανική. Και τα κατάφερε κι εκεί. Μαντέψτε τι κάνει τώρα; Τη δουλειά για την οποία ήταν πάντα γραφτό του: ομιλητής που δίνει κίνητρα και ζωντανή απόδειξη ότι ο ενθουσιασμός μπορεί να σε πάει πολύ μακριά στο να ξεπεράσεις την «αποτυχία». Απλώς κρατήστε ψηλά το κεφάλι.

Rock The Bells(Ja Rule), New York Times(Ja Rule), IMDB(Ja Rule), The Guardian(Ja Rule), Rolling Stone (Μπίλι ΜακΦάρλαντ), ABC News (Ελίζαμπεθ Χολμς), Business Insider(Ελίζαμπεθ Χολμς), Academic accelerator (Γουίλιαμ Χανγκ)

Οι φωτογραφίες του Γιάννη Αντετοκούνμπο και του Μπίλι ΜακΦάρλαντ με τον Ja Rule είναι πραγματικές φωτογραφίες από το Wikimedia Commons (η πηγή αναγράφεται πάνω σε κάθε φωτογραφία).

Ερευνήσαμε επίσης σχόλια απλών χρηστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.